33

Over een week ben ik al een dag 33.

Zoals altijd rond mijn verjaardag voel ik me droevig. De afgelopen 2 jaar is er teveel om op te noemen gebeurd waar ik dankbaar voor ben. 

Toch voel ik rond mijn verjaardag altijd de pijn van mijn leven dat niet gelopen is zoals ik gewild had en het verlies van familie en vrienden.

Mijn verjaardag is voor mij ook altijd aanleiding om stil te staan bij de gedachten, waar sta ik nu, hoe ben ik gegroeid, waar wil ik naar toe en ben ik gelukkig? Lastige vragen die veel bij me op roepen. Ik heb nu een uitdagende baan waarin ik mijn ei kwijt kan en me enorm gesteund voel door fijne collega s die me verder helpen op mijn pad. Ik ben vorig jaar 2 keer naar het buitenland geweest, dat was al 10 jaar geleden. Naar NYC geweest waar ik ontdekte dat ik een veel zelfstandigere vrouw ben dan ik dacht en dat ik me intens gelukkig kan voelen in een immense drukte. Nieuwe inzichten opgedaan die ik weer mee nam naar mijn werk en waarin ik duidelijk voelde “oei ik groei” Ook behoorlijk wat uitdaging op mijn pad. Een fijne relatie waarin ik veel over mezelf geleerd heb en de intense pijn van alleen verder moeten, wensend dat het allemaal anders gelopen was. Toen ik aan mijn baan begon, ging ik ervan uit dat de zenuwen in de loop der tijd zouden afnemen. Dat is niet zo. De ene dag zijn ze meer aanwezig dan de andere en ik ben nog steeds op zoek naar manieren om hiermee om te gaan.

Trots ben ik wel op mezelf dat ik me niet laat belemmeren door de angst. Ik pak elke nieuwe uitdaging aan, zelfs de uitnodiging om op 2 april voor 1000 man te spreken op het TedX congres. Er is een tijd geweest waarin de angst mij verlamde en ik niets meer durfde. Als je blijft liggen, kun je in ieder geval niet vallen.  Maar dit leverde niets op. Ik was bang en dat was het. Nu ben ik bang en heb ik een spannend leven waarin ik doorlopend nieuwe mensen ontmoet die hun inzichten weer met me delen. Of we het nu eens worden of niet, het is fijn om weer in contact te staan met mensen. Fijn om gehoord en gezien te worden.
Met een glimlach ga ik 10 jaar terug in de tijd. Naar de periode vlak voor mijn opname. Stoere drukke meid, altijd een grote mond, lachend, schreeuwend. De mensen die mij nu kennen, kunnen het zich niet voorstellen. Ik glimlach niet om hoe ik toen was. Maar om wie ik geworden ben. Vaak angstig en verdrietig, maar wel in contact met mijn gevoel, dit kunnen uiten en durven delen. Het grappige vind ik het contrast. Toen leek ik zo stoer. Nu lijk ik kwetsbaar, maar voel me sterker dan ooit. Ik heb het ideaal beeld van hoe eens mens hoort te zijn losgelaten. Het is ok dat ik vaak verdrietig ben.  Dit is wie ik ben en hoe mijn leven me gevormd heeft. Ik ben hier gekomen door flink te knokken. Ik ervaar nu wat meer rust. Niet alles hoeft veranderd te worden. Niet alles heeft verbetering nodig. Ik merk dat ik wat milder begin te worden in mijn perfectionisme. Tegelijkertijd zorg ik er wel voor dat ik niet weg zink in het melancholisch zijn. Heb de afgelopen 2 jaar fijne mensen leren kennen en geniet van het uitgaan, gezellig uit eten gaan. Stiekem zou ik dit best elke avond willen, maar ik besef dat dit soort momenten, waarin ik mijmerend over mijn toetsenbord ga ook waardevol zijn.

Hoe verder? Er staan nog wat dromen in de kast en 1 ervan is meer schrijven, vandaar deze blog. Meer leren, meer lezen, nog meer contacten en nog meer ok zijn met mezelf. Een fijnere wijk om in te wonen en meer sporten, is wat ik ga doen dit jaar. Verder vooral doorgaan zoals ik al doe eigenlijk. Kansen pakken en genieten van mijn leven. Maar eerst eens door mijn verjaardag heen komen. Thuis blijven is geen optie. Ook niet als er wat mensen langskomen. Doet me teveel denken aan de familie die ook dit jaar niets van zich zal laten horen. Dus ik ga lekker de stad in met de meiden. Restaurantje in en bijkletsen.

Conclusie? Ik leef!  Op naar de 34. :-)